7. mənə görə 21. yüz illikdə eşq (necə də çirklənmiş sözdür artıq) haqqında çəkilmiş ən drammatik filmdir.

ümumiyyətlə trier, dancer in the dark, anthichrist və breaking the wavesdə qadına tanrısal olmağı, (aid olduğu yeri) xatırladır. bessin hekayəsi də, selmanın, uşağını orqazmına (eqoizminə, tanrılığına, şəhvətinə) qurban vermiş dəccal kimi sadədir: hər qadın sevdiyi kişi modelində (bu onun əri, oğlu, içində daşıdığı maskulizm də ola bilər) tanrını axtarır. bessin tanrısı ibadət saatları üçün zənglərə (çanlara) ehtiyyacı olmayan kiçik kənd qəsəbəsinin kilisəsində gizlənir. bess başını oturacağın tininə söykəyir və eyniylə marquis de sadeın justineni kimi tanrısıyla söhbətləşir. bu üç qadın motivindəki xarakteri ifadə edən sözlər; sevgi, eşq, intiqamdır. qadının yaradılışından bugünə istər zəyifliyində, istərsə də güclülüyündə dəyişməyən ifadələrdir bunlar.

janı da başa düşümək çətin deyil: şüuraltımızda qərarlaşan və normal şüurla dilə gətirilməsi cəmiyyətlər, etikalar və dövlətlər tərəfindən qadağan edilmiş erotik xülyalar onun dilinə narxozun vaistəsiylə qonaq gəlir. çarəsizliyin ifadəsidir bu. və bəli bess ərində axtardığı tanrıya inanc borcunu ölümüylə ödəyir. tanrı, özünü, janı bağışlamağı bacarır. film də beləcə bitir.